Julietta'ya mektuplar(2)

Julietta’m

benim uzun erimli sevgilim

hani geçenlerde

tereyağından kıl çekerken kestiydim ya elimi

aslında kesilen elim değildi inan bana

o akan

o yerinde duramayan kanım değildi 

canımdı cancaazım

canım

sahi

bir de pek güzel yağmur yağıyordu hani

anımsadın mı

hani biz can sıkıntımızı fındık kabuğundan çıkarmaya çalıştıydık da

gülmemizi ter bastıydı

biz bizle

az haşininden

haşir neşirken

Pakistan’ı korkunç bir sel basmaktaydı

sonra mı önce mi anımsamıyorum ama

Angola denilen ülke

parmağımdan fışkıran kandan fazlasında

şaşılacak bir aldırmazlığında dünya kamuoyunun

bir kurbağanın

içinde oynaşmakta olduğu gölün ısısı

küresel olarak

azar azar artırılmakta

ve edindiğimiz bütün değerler

mesela senin o güzel gözlerinin bendeki izdüşümleri

mesela

çok uzunca emekle edindiğimiz dostluklarımızın arka bahçelerinde yetişmiş nadide yemişler

hepsi

ama hepsi

usulca boğulmaktaydı

sanki

sanki bir karabasandaymış gibi ayaklarımızın altındaki dünya da

perdeleri kapayıvermiştik gün ışığına

ben tutulup kalmışken delice

her zamanki gibi

ilk sen doğrultmuştun bilincini ufkun nirengisine

ve demiştin ki

sev beni

sev beni

yine

tekrar

ve usanmamacasına

bir dervişin aşkı gibi

sonsuz sev beni