soğuk soluk

suskun soluyorum senden uzak olduğum mevsimleri

bahar sensizse

utanıyorum gülmekten mesela

susuyorum

bir tek neden koymamışlar ki gülmem için tezgahlara

ne çok susadım sana oysa

koca bir yudum gibi takılıyor boğazıma sesin

sanki içime haykıran bir senfonisin

bir direniş görmeye göreyim  

 “yaşasın” çığlığı ağzımda

yumruğum havada

susta duruyorum

sen bunu bilmezsin

içimde taht kurmuş ast solistsin çünkü

batıp çıktığım bataklığın su kelebeğisin

acelecisin

kısa kalıyorsun bende

hiç dert görmemiş ki ellerin senin

güneşin en ince duyarlığını içmişsin çünkü hep

çünkü çok yabancısın ayın dikine dikine göze gelmesine  

zaten kalkışmaya dair ne oldu ki senin pembe düşlerle bezeli ömründe

benden öte

susmak çalkalandı gırtlağımda birden

derin öksürdüm

o ara sana haksızlık ettiğimi düşündüm

rahat tedirginliğini

güneşe gerinişini

beni çıplak öpüşünü

ve sana dair bir sürü bilinmezliği

bir sürü

hepsini sıraladım ömrüme

nedendir bilmem ama

berraklığına eğilmek geldi içimden  

ve çok anlaşılmaz gelecek belki sana  

korumak için seni çirkefimden

irkildim birden

selah

21:45

26 02 2010