üşümenin tababet konsültasyonu

gece kendini bulmuşken

hava soğudu

sen yoksun

az yapay yollarla ısınmaya kalksam

kabarıyor faturalar

bu yüzden

sarınıp sarmalanıyorum

en çok da ayaklarım üşüyor

en az yüreğim ısınıyor sensizken

yani sevdiceğim

bilirsin

doğa boşluk içermiyor

kahrolası yağmurun çatılara bıraktığı tıpırtılar

yokluğunu kafama kafama vuruyorlar durmadan

bundan üşüyorum

dıştan içe titriyorum

bir battaniye daha çekiyorum üstüme 

neyse diyorum

neyse

iyi ki eczaneler hâlâ var

sanırım bulunur raflarında

bu havada

sensiz çıplaklığımdan beni kurtarmaya yarayacak

ısıtacak bir em

gecenin hayli geçi

bir nöbetçi eczane buluyorum

kalfası tanıdık

anlatıyorum derdimi

üstünde anlamadığım şeyler yazılı bir kutu fırlatıyor önüme

derman olsun diye üşümeme

alıyorum son paramla

bir bardak su istiyorum eczanenin muhalifliğinden tanış olduğumuz  kalfasından

yuvarlıyorum ikisini hapların

gecenin körü olduğundan

yalnızlıktan bezmiş olan kalfa

bir fincan kahve sunuyor bana muhabbet babında

al takke ver külah

gel zaman git zaman

ısınıyorum yavaştan

senin sıcaklığınla sarmana benzemiyor hiç ama

çıkıyorum ordan

boşalmış sokaklar

azalmış insanlar

seyrelmiş aşklar

bir de nasıl yağmur yağıyor ayrılıklara

hiç sorma

sen bilmezsin

sokakta yaşayan alkolik bir dostum var

soylu mu soylu

adı İsmet

öte yandan

son derece fırlama velet

“baba” der bana yaşımdan dolayı

yol üstündeki bir biracının kapısında kıvranmakta

üç aşağı

beş yukarı

görünce beni

ışıdı gözleri

buyuran tonda seslendi

“baba bir bira!”

içten içe

lanetler yağdırdım parasızlığıma

çünkü  İsmet’i karşılıksız bırakmak yakışmaz bana

yanaştım yanına

demin aldığım ilacı uzattım ona

“param yok ama

al şu hapları

bunların ikisi bir bira eder tamam mı

çıkarır seni yarına”

havada kaptı ilacı İsmet

neye niyyet

sokaklarla sevişen İsmet’e kısmet oldu

bence iyi de oldu

kapımı açıp sessizce

süzüldüm odama

çabuk geçti etkisi ilacın

yeniden kapımı çaldı üşümek 

daha bir içime işledi sessizlik

yani yeniden içimi oymaya başladı sensizlik

sonra farkına varıverdim birden

hasta masta değildim aslında

havanın nemrutluğundan üşümüyordum ben

eksikliğindi beni üşüten

ki senle kavuşmaktan başka dermanı yoktu tıbben

selah

21:15

12 03 2010